Panagiotis Panagiotakis

Το ποίημα υπό τον τίτλο “Αλάστωρ”, μπορεί να θεωρηθεί αλληγορία πάνω σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες καταστάσεις του ανθρώπινου νου. Συμβολίζει το σφρίγος των αθώων συναισθημάτων και την τολμηρή ικανότητα που προβάλλει η φαντασία οξυμένη και ενισχυμένη από την οικειότητα όλων εκείνων των εξαίσιων και επιβλητικών, στο στοχασμό του σύμπαντος. Εκείνος δοκιμάζει βαθιά από τις πηγές της γνώσης, και είναι ακόμα ανικανοποίητος. Η μεγαλοπρέπεια και η ομορφιά του έξω κόσμου βυθίζεται ολοκληρωτικά μέσα στο πλαίσιο της αντίληψής του, και προσφέρει στις αλλαγές της μια συλλογή ανεξάντλητη. Όσο είναι δυνατό για τις επιθυμίες του να καταδεικνύουν αντικείμενα έτσι άπειρα και απέραντα, εκείνος παραμένει ευτυχής, και ήρεμος, και συγκροτημένος. Αλλά έρχεται η ώρα που ετούτα τα αντικείμενα παύουν να αρκούν.